کتاب چگونه با خردسالان ( کودکان ) صحبت کنیم تا گوش دهند.( با مقدمه ادل فابر )

توضیحات

کتاب چگونه با خردسالان (کودکان) صحبت کنیم تا گوش دهند. (با مقدمه ادل فابر) و نوشته جووانا فابر وجولی کینگ و ترجمه محمد رضا حبیبی از انتشارات فصل اندیشه منتشر شد.

کتاب چگونه با خردسالان صحبت کنیم تا گوش دهند،منبع مناسب برای افرادی  است که با بچه ها کوچک زندگی یا با آنها کار می کنند. ادل فابر، نویسنده کتاب پرفروش فرزند پروری، مقدمه این اثر را به رشته تحریر درآورده است.
این کتاب با توجه به چالش ها و درگیری های معمول سازمان یافته و راهنمایی ضروری برای کمک های اولیه اضطراری راهکارهای ارتباطی است. مثلاً با بچه کوچکی که دندان هایش  را مسواک نمیزد، روی صندلی کودک ماشین جیغ می زند، نوزاد را نیشگون می گیرد،از خوردن سبزیجات امتناع می کند،کتابها را قفسه کتابخانه بیرون می ریزد و در سوپر مارکت داد و بیداد راه می اندازد چه می کنید؟ در فصلی از این کتاب به نیارهای ویژه کودکان مبتلا به پردازش حسی و اختلالات طیف اوتیسم نیز پرداخته شده است.
این راهنمای کاربرپسند والدین و مراقبان کودکان را قادر می سازد تا با کودکان دو ساله وحشتناک،سه ساله خشن،چهار ساله سنگدل، پنج ساله بی پروا، شش ساله خودخواه و هفته ساله نیمه متمدن روابطی رضایت بخش و شاد برقرار سازند. همچنین، به بچه های کوچک کمک می کند تا به بچه های بزرگ متکی به خود تبدیل شوند که با والدین،معلمان،خواهر و برادرها و همسالان خود را ارتباط باشند و با آن ها همکاری کنند. در ادامه گزیده ای از کتاب را برای شما آورده ام.

جلسه ی امروز را با ماریا شروع کرد و گفت: «به نظر می رسد انگار بخش بزرگی از زندگیم را صرف این می کنم که مرتب به بنجامین بگویم نمی تواند آن چه را می خواهد داشته باشد. هربار که به خواربارفروشی می رویم، هر بار که باید کادو جشن تولد برای یکی از بچه های دیگر بخریم، باید این مورد را به او گوشزد کنم. پیش از این، خرید کردن را دوست داشتم. الان آرزو می کنم ای کاش می توانستم قید آن را به طور کامل بزنم.»

من گفتم: «خرید کردن برای بچه ها مشکل است. مرتب آن ها را به مغازه های گوناگون می بریم. جایی که آن ها همه چیز را می بینند که جلوی چشمان شان ردیف شده اند. از ما توقع دارند همه آن ها را برای شان بخریم. آن ها درکی از کارکردن و پول درآوردن و پرداخت صورت حساب ها ندارند. آن ها می خواهند همان کاری را بکنند که ما می کنیم؛ برداشتن اشیا از قفسه ها و آوردن آن ها به خانه.»

تونی آهی کشید و گفت: «متوجه شدم، ولی آیا این حرف به این معنا نیست که باید به آن ها اجازه دهیم هرکاری که ما انجام می دهیم بکنند. ولی با مغز یک بچه چهارساله؟ بگذار ببینیم، من به خاطر تمام شیرینی هایی که جینا خرید و این که تا خرخره غرق در بدهی به دندانپزشک هستم و این که باید تمام زندگیم را صرف خرید باتری برای عروسک او کنم، ورشکست و بی خانمان خواهم بود.»

مایکل گفت: «هرچند می توانیم بعضی گزینه ها را در اختیارشان بگذاریم.»

ماریا او را به چالش کشید و گفت : «درست است، ولی فکر می کنی این راه حل باعث شود که آن ها از درخواست غذای آشغال دست بردارند؟ اگر بچه ها فکر کنند این حق را دارند که خودشان تصمیم گیری کنند، هر راهروی فروشگاه به عذاب تبدیل می شود.»