با توجه به نقش آموزش‌و‌پرورش در رشد و تعالی جوامع، مسئلة مشارکت و بهره‌مندی همة آحاد بشر از آموزش‌و‌پرورش همواره به‌عنوان یک آرمان برای تمام جوامع مطرح بوده‌است. در طول تاریخ، به‌شکل پیوسته تأثیر موانع و محدودیت‌های موجود در مسیر این هدف مشترک تضعیف شده‌است، به‌طوری که اخیراً در اعلامیه‌ها و برنامه‌های بین‌المللی و داخلی کشورها، مواردی نظیر گسترش پوشش تحصیلی، کاربردی ساختن محتوای آموزش‌ها و به‌کارگیری مؤلفه‌های مرتبط با آموزش (نظیر جنسیت) در راستای کارآمدی و اثربخشی بیش از پیش فرایند آموزش‌و‌پرورش، به‌شکل چشم‌گیری مورد توجه ویژه قرار گرفته است. با وجود کاهش شکاف‌های طبقاتی، نژادی و جنسیتی در چند دهة گذشته، اما همچنان برخی از ابعاد تبعیض، محدودیت و نابرابری به‌اشکال مختلف و در ابعاد متفاوت تداوم می‌یابد. این در حالی است که هر جامعه تنها با هم‌افزایی تمامی ظرفیت‌های انسانی و کاربرد و توزیع مناسب منابع از طریق روش‌های متنوع و کارآمد، قادر خواهد بود تا از داشته‌های خود در راستای رشد و پیشرفت و توسعة مطلوب‌تر گام بردارد.