نوشته های برچسب خورده: روانشناسی کودکان

ده راهکار مهم برای تربیت کودکان دارای اعتماد به نفس بالا

شاید بزرگترین شکست غیر منتظره ورزشی در طول تاریخ معجزه روی یخ باشد زمانی که تیم هاکی المپیک ایالات متحده در رده دانشگاهی تیم برتر شوروی را در دریاچه پلاسید سال 1980 شکست داد. حتی از  تیم ایالات متحده انتظار نمی رفت که در آن بازی به خوبی عمل کند. آنها پس از گلزنی در دقیقه آخر و  کسب نتیجه مساوی با سوئد در اولین بازی، در ادامه بقیه بازیها را بردند. بسیاری از آن نتایج موفقیت آمیز پس از  باخت در  یک بازی بدست می آید. با هر بازی، آنها اعتماد به نفس بیشتری کسب کردند. گاهی اوقات بزرگترین تفاوت بین موفقیت و شکست میزان اعتماد یک شخص است.

“گاهی اوقات بزرگترین تفاوت بین موفقیت و شکست میزان اعتماد یک شخص است”

اعتماد به نفس یک ویژگی اکتسابی است و باید پرورش داده شود. در مواقعی می تواند شکننده باشد. برخی از موفقترین افراد روی کره زمین دوره های کوتاهی از عدم اعتماد به نفس و تردید را تجربه می کنند.  این حالت چیز بدی نیست. معمولا حتی به دستاوردهای بزرگتری منجر می شود. با وجود این، هدف کلی برای کودکان ما این است تا نسبت به کسی که خلق شده اند احساس امنیت و اطمینان کنند. در زیر نحوه ایجاد اعتماد به نفس در کودکان شما آورده شده است:

• گوش دادن

کار ساده ای به نظر می رسد. شگفت آور  اینکه گوش دادن ساده چقدر  می تواند دشوار باشد. بدون ارائه راه حل، بدون راهنمایی و بدون انتقاد، گوش دهید. همه بچه ها آنچه را که در ذهنشان است به شما خواهند گفت. آنها فقط از شما می خواهند تا حرفهایشان را بشنوید. به کودک خود صبر و زمان لازم را بدهید. این کار  برای حفظ سلامت جسم یا ذهن فرد بسیار مفید است.

• گروه تشویق کنندگان

همه ما به کمی تشویق کردن نیاز داریم. اینکه طرفدار چه کسی باشیم و چه کاری انجام دهیم. تشویق در رشد کودکان امری حیاتی است. این کار را برای کودکان خود انجام دهید. به  تماشای بازی، اجرای تک نفره موسیقی و اجرای نمایش بروید. به نمرات خوب پاداش دهید. با پای خود به سازی که در حال نواختن هستند ضربه بزنید. بگذارید بدانند که چقدر به تلاششان افتخار می کنید.

• تصویر بزرگ

برخی کودکان تواناییهای  ظاهری دارندکه آشکار و به آسانی قابل تشخیص است. برای مثال، پسرتان ممکن است یک بازیکن فوتبال فوق العاده ای باشد با این حال،  این تمام آن چیزی نیست که در او وجود دارد. اطمینان حاصل کنید که سایر خصوصیات کمتر دیده شده او را نیز تأیید می کنید. شاید او خیلی مهربان و باملاحظه باشد. سخاوتمندانه تصویر کامل کودک خود را بینید و آن را تصدیق کنید. شما نمی خواهید تا فردی پرورش دهید که فقط در یک زمینه مهارت داشته باشد.

• زمان خیلی مهم است

فرزندان شما تمایل دارند تا در زندگی آنها دخالت داشته باشید. برای این امر باید برنامه زمانی خود را تنظیم کنید. دو ساعت در شب با دیدن شما که روی کاناپه نشسته اید یک رابطه نزدیکی را تضمین نمی کند. در جلسات معلم شرکت داشته باشید.  ملاقات گاه به گاهی با مدرسه برای ناهار داشته باشید،  هر زمانی که می توانید رو در رو با هم بحث و گفتگو کنید. تا جایی که می توانید برای هریک از فرزندان خود جداگانه وقت بگذارید. این کار به آنها نشان می دهد که برایتان اهمیت دارند.

• امنیت باعث ایجاد اعتماد به نفس می شود

بابای خرسی. این لقب شماست. پشمالو و نوازشگر،  اما در صورت لزوم مواقعی که خطر در کمین باشد خشن و ترسناک می شود. بچه ها باید خیلی زیاد احساس امنیت کنند. خانه باید یک مکان دوست داشتنی و امنی باشد. این وظیفه شماست تا چنین کاری انجام دهید. این قضاوت صحیح و منطقی به نظر می رسد،  اما بسیاری از بچه ها فاقد این امنیت در زندگی خود هستند. دعواهای والدین، عادتهای مخرب، سوء مصرف مواد مخدر و موارد بسیار زیاد دیگری از این دست می توانند امنیت احساسات کودک شماو در نتیجه اعتماد او را ازبین ببرند. هوشیار باشید و به وظیفه خود عمل کنید، بابای خرسی. به خاطر داشته باشید بچه های شما همه کارهایتان را تماشا می کنند.

• هدف والاتر

بین اعتماد به نفس و خود پسندی تفاوت عمده ای وجود دارد. تکبر هم با آن متفاوت است. شما نمی خواهید تا هیولاهای کوچکی تربیت کنید که در دنیا رها سازید. تعداد کافی از این افراد در جهان وجود دارد. ما با طرح خداوند هدف والاتری در زندگی داریم. ما باید فروتن و در عین حال قوی، مطمئن و در عین حال بخشنده،باهوش و در عین حال دلسوز باشیم. به آنها آموزش دهید تا فراتر ازخواسته ها و نیازهای خود را ببینند.

• وقتی که زمین می خورند دستشان را بگیرید

زندگی همیشه با خوشحالی و راحتی همراه نیست.  لحظات سخت و دشوار مطمئناً همیشه از راه می رسند. آنها لحظاتی هستند که شخصیت ما را می آزمایند و ما را به عنوان انسان محدود می کنند. وقتی ناامیدی  یا غم و اندوه  سراغ کودک تان می آید، آنجا باشید تا به او در درک شرایط کمک کنید. نه لزوماً برای حل آن، بلکه برای حمایت. آنها به این دوران نیاز دارند همانند گلها که به باران نیاز دارند. چشم انداز لازم برای درک این لحظات را به آنها بیاموزید و آنها را به جلو حرکت دهید.

• پره های داخل چرخ

به عنوان بزرگسال، می دانیم که همه ما استعدادها و تواناییهای طبیعی برای ارائه به دنیا داریم. ما همه دقیقاً پره های داخل چرخ بزرگ هستیم. کودکان ممکن است مسائل را به طور واضح نبینند. دختر شما احتمالاً درک نمی کند که چرا او یک سرگروه تشویق کننده نیست و بهترین دوستش هست. پسر شما ممکن است دوستی داشته باشد که در ریاضیات برتر است و او با این قضیه مشکل دارد.  همانطور که مادر می گوید، ” تنوع چاشنی زندگی است.” اگر همه ما مثل هم آفریده می شدیم، خیلی خسته کننده می شد. به فرزندان خود کمک کنید تا استعدادهای خود را کشف کنند و برای استعدادها و تواناییهای دیگران ارزش قائل شوند.

• قدرت تفکر مثبت

دقیقاًچه چیزی باعث می شود که آن مورچه کوچک فکر کند که آن درخت کائوچو را حرکت خواهد داد؟ او همانطور که آواز سر می دهد امیدهای زیادی دارد. وقتی ذهنمان متمرکز و روحیه ما بالا باشد، می توانیم معجزه کنیم. تفکر مثبت کوهها و  همچنین درختان کائوچو را به حرکت در می آورد. به کودکان خود اجازه  دهید تا رؤیای بزرگی داشته باشند و هرگز تسلیم نشوند.  آنها را برای انجام کار خوب و رسیدن به موفقیت تشویق کنید.

• گروه درست و مناسب

شما همیشه همراه فرزند خود نیستید. در حقیقت، بیشتر اوقات شماحضور ندارید. آنها در مدرسه هستند و شما سرکار هستید. شما در حال چمن زنی هستید و آنها مشغول بازی با یک دوست هستد. بنابراین، به طور بدیهی، افراد دیگر تأثیر زیادی روی کودک شما دارند. اینکه این افراد دیگر چه کسی هستند بسیار مهم است. با دوستان مهم در زندگی کودک خود آشنا شوید. والدینشان رابشناسید. حلقه دوستان ما باید متنوع و شوق برانگیز باشد. دوستانی که کمک می کنند تا ما را به جایگاههای بالاتری برسانند. دوستانی که ما را به سمت بهتر شدن سوق می دهند. گروهی که درست ومناسب هستند.

منبع:allprodad.com

ترجمه: اکرم شمسی

مهم‌ترین نکات مهارت ‌های گفتگو در کودکان

• یادگیری نحوه گفتگو برای رشد و روابط کودکان و داشتن زندگی بهتر حائز اهمیت است.
• می‌توان با صحبت کردن و گوش دادن مداوم به کودکان کمک کرد تا مهارت ‌های گفتگو را در خود افزایش دهند.
• الگوسازی نقش، تشویق و یادآوری، راهنمایی و تمرین به بچه‌ها کمک می‌کنند که مهارت ‌های گفتگو را یاد بگیرند.
• با گفتن از قوانین برای مکالمات مؤدبانه و همچنین عواقب بی‌ادبی می‌توان وسط حرف دیگران پریدن و حاضر جوابی کودکان را مدیریت کرد.
در این متن به موضوعات زیر پرداخته می‌شود:
• مهارت ‌های گفتگو چیستند و چرا اهمیت دارند
• کمک به کودکان برای تقویت مهارت ‌های گفتگو
• مدیریت قطع صحبت دیگران
• برخورد با حاضر جوابی یا پاسخ بی‌ادبانه کودکان
• موارد تأثیرگذار در مهارت ‌های گفتگوی کودکان

مهارت ‌های گفتگو چیستند و چرا اهمیت دارند.

مهارت ‌های گفتگو برای رشد و بهتر زیستن کودکان مهم هستند. به همین دلیل، توانایی کودکان برای گفتگو به آنها کمک می‌کند با هم دوست شوند، شنیده شوند، نیازهای خود را درخواست کنند و روابطی محکم با دیگران برقرار کنند.
مهارت ‌های گفتگو به معنی توانایی خوب حرف زدن و خوب گوش دادن است که شامل موارد زیر است:
• شروع مکالمه، برای مثال با ادای احترام و گفتن «سلام» یا طرح سؤال
• دانستن نحوه جلب توجه به شیوه صحیح، برای مثال با گفتن «ببخشید»
• برقراری ارتباط چشمی
• به نوبت حرف زدن و گوش دادن
• مؤدبانه صحبت کردن
• دانستن زمان قطع کردن صحبت
برای تقویت مهارت ‌های خوب گفتگو کودک شما باید کلمات، جملات ساده و رعایت نوبت را یاد بگیرد و علاوه بر این، از قواعد خانوادگی خود راجع به نحوه صحبت با یکدیگر و با دیگران پیروی کند.

کمک به کودکان برای تقویت مهارت ‌های گفتگو

کودک از صحبت کردن و گوش دادن به حرف‌های شما چیزهای زیادی درباره گفتگو می‌آموزد. می‌توانید فقط با متوقف کردن صحبت با کودک خود، مهارت ‌های گفتگو را در او تقویت کنید.
همچنین، کودک از طریق مشاهده گفتگوی شما با دیگران این مهارت را فرا می‌گیرد. می‌توانید به او کمک کنید تا مهارت ‌های خوب گفتگو را با حرف زدن با هم صحبت شما، دوستان و بچه ها به روشی که شما مایل هستید، توسعه دهد. برای مثال:
• لبخند بزنید، ارتباط چشمی برقرار کنید و از سلام و احوالپرسی های دوستانه استفاده کنید. مثل گفتن «صبح به خیر» به اعضای خانواده، «خوش آمدید» به مهمانان و «حال شما چطور است؟» به همسایه ها.

• با هم صحبت خود به روش های مثبت گفتگو کنید و تعارض ها را به شکل سازنده مدیریت کنید.

• زمانی که با دیگران صحبت می‌کنید، از زبان بدن و لحن صدا برای نشان دان علاقه و توجه خود بهره ببرید.

• اگر فردی می‌ خواهد با شما صحبت کند و شما در حال گفتگو با تلفن هستید، گوشی را بگذارید. با این روش می‌توانید توجه کاملی به فرد مقابل داشته باشید.
یادگیری نحوه گفتگو و گوش دادن به افراد به زمان و تمرین نیاز دارد. برخی بچه ها به ‌سرعت آن را فرا می ‌گیرند و برخی دیگر ممکن است به تمرین، ترغیب، یادآوری و راهنمایی بیشتری نیاز داشته باشند. برای مثال:

• گفتگو را با کودک خود تمرین کنید و به نوبت سؤال بپرسید و به پاسخ ها گوش دهید.

• کودک خود را ترغیب کنید. مثلاً بگویید: «لطفاً از مادربزرگ خود به خاطر بردنت به پارک تشکر کن.»

• زمانی که نیاز باشد از یادآورهای ملایم و واضح استفاده کنید. مثلاً بگویید: «لطفاً وقتی داری با من صحبت می‌کنی، به من نگاه کن.»

• درباره اینکه کودک شما چطور می‌تواند یک گفتگو را درباره علایق شخص دیگر شروع کند، پیشنهاد دهید. مثلاً بگویید: «عمو یک ماشین نو خریده است. اگر درباره ماشینش از او سؤال کنی خوشحال می‌شود.»

• کودک خود را راهنمایی کنید. مثلاً بگویید: «وقتی من دارم با کسی صحبت می‌کنم، باید اول بگویی ببخشید و بعد صبر کنی تا من برای شنیدن حرف تو آماده شوم.»

• درباره اینکه وقتی با فرد جدیدی ملاقات می کنند چه چیزی می‌توانند بگویند، به آنها پیشنهاد بدهید. مثلاً ممکن است به کودک خود آموزش دهید تا بگوید: «سلام اسم من ورونیکا است. من در خانه یک کبوتر دارم. آیا شما حیوان خانگی دارید؟»

• زمانی که ارتباط خوبی برقرار می‌کنند از آنها تعریف و تمجید کنید. این کار باعث می‌شود تا بخواهند ادامه دهند. مثلاً بگویید: «من روشی را که تو منتظر می‌مانی تا صحبتم تمام شود و بعد شروع به حرف زدن می‌کنی خیلی دوست دارم.» یا «در حال حاضر واقعاً کار خوبی کردی و از لطفت متشکرم.»
ممکن است درباره صحبت کردن و گفتگوی مؤدبانه قوانینی وضع کنید. مهم است که با کودک خود درباره قوانین صحبت کنید تا انتظارات شما را درک کند. اگر کودکتان جواب شما را می‌دهد یا با بی ادبی صحبت می‌کند، از عواقب این کارها برایش بگویید.
بچه ها از طریق بازی بهتر یاد می‌گیرند. بنابراین، بازی وانمود کردن می‌تواند روشی سرگرم کننده برای رشد و تمرین مهارت ‌های گفتگو باشد. مثلاً بگویید: «بیایید وانمود کنیم که تو مامان هستی و داری با تلفن صحبت می‌کنی و من هم پسر کوچولو هستم. اگر بخواهم با تو صحبت کنم باید چه کاری انجام دهم؟» برای گفتگوی ساختگی درباره چیزهای خنده دار، جالب و حتی بچه گانه می‌توانید از اسباب بازی یا عروسک استفاده کنید.

مدیریت قطع صحبت دیگران

قطع کردن حرف دیگران معمولاً وقتی اتفاق می‌افتد که کودکان نمی توانند اصرار خود را برای صحبت کردن کنترل کنند. اما اگر حالت اضطراری وجود نداشته باشد، مهم است به کودک خود کمک کنید تا یاد بگیرد منتظر بماند. اجازه دادن به دیگران برای اتمام آنچه در حال گفتن یا انجام دادن است، بخشی از ارتباطات مثبت است و به کودکان کمک می‌کند تا با دیگران روابط دوستانه ای داشته باشند.
روش شما برای مدیریت قطع کردن صحبت دیگران به سن و مرحله رشدی کودکتان بستگی دارد. مثلاً ممکن است برای بچه های کوچک تر و بچه هایی که نیازهای خاصی دارند درک اینکه باید بگویند «ببخشید» و منتظر پاسخ شما بمانند دشوار باشد. کودکان پیش دبستانی ممکن است بتوانند قبل از اینکه به آنها توجه کنید از عهده فقط «یک لحظه صبر کن» سریع بربیایند. بچه مدرسه ای ها باید بتوانند بیشتر منتظر بمانند.

نکات کلی زیر برای مدیریت قطع کردن صحبت به بیشتر بچه ها کمک خواهد کرد:
• به کودک خود اجازه دهید بداند چه زمانی صحیح است تا بتواند حرف زدن شما را با عجله قطع کند. برای مثال، اگر اتفاق خطرناک یا فوری در حال وقوع است، باید اجازه داده شود تا او وسط حرفتان بپرد.

• به کودک خود آموزش دهید وقتی در حال صحبت هستید و لازم است چیزی بگوید، دست‌های خود را روی بازوی شما قرار دهد. سپس شما می‌توانید دست خود را روی سرش بگذارید تا بفهمد که متوجه شده اید. وقتی کودک شما بزرگ تر می‌شود و می‌دانید که می‌تواند منتظر بماند، سعی کنید تمام یا برخی از این ایده ها را برای قطع صحبت مدیریت کنید:

• قانون خانوادگی درباره قطع گفتگو را به او یادآوری کنید. سپس به گفتگوی خود ادامه دهید تا زمانی که کودک شما بگوید «ببخشید» یا از اشاره غیر کلامی استفاده کند.

• وقتی کودک شما «ببخشید» می‌گوید، سعی کنید با توجه سریع خود به او پاداش بدهید. کودک شما خواهد دید که وقتی کار درستی انجام دهد، آنچه را می‌خواهد به دست می‌آورد.

• وقتی فرزندتان «ببخشید» می‌گوید و برای جلب توجه شما منتظر می‌ماند، او را تحسین کنید. این عمل او را تشویق می‌کند تا به صحبت کردن به این روش ادامه دهد. برای مثال بگویید: «قبل از اینکه برای عروسکت درخواست کمک کنی، منتظر ماندی تا گفتگوی تلفنی من تمام شود. آفرین!»

• اگر تماس تلفنی یا فعالیت مهمی دارید که واقعاً امکان قطع کردن آن وجود ندارد، سعی کنید توجه او را با برخی از اسباب بازی های خاص یا یک فعالیت جالب منحرف کنید.

برخورد با حاضر جوابی یا پاسخ بی ادبانه کودکان

وقتی شما محدودیت هایی را تعیین می‌کنید، دستورالعمل هایی را ترتیب می‌دهید یا عواقبی را در نظر می‌گیرید، ممکن است کودکان مخالفت کنند. برای مثال، ممکن است از لحن بی ادبانه ای استفاده کنند، بحث کنند یا سعی ‌کنند در زمان نامناسبی گفتگو و مذاکره کنند. شما می‌توانید این رفتار را به روشی سازنده مدیریت کنید و احتمال وقوع آن را به مرور زمان کاهش دهید. اگر فرزندتان با بی ادبی پاسخ شما را می‌دهد، در اینجا روش هایی آمده است که ممکن است کمک کننده باشند:
• به آرامی پاسخ دهید و قوانین خانوادگی درباره صحبت مؤدبانه و رفتار محترمانه با یکدیگر را به کودک خود یادآوری کنید.

• اگر کودک شما به رفتار بی ادبانه ادامه می‌دهد، عواقبی برای آن در نظر بگیرید که می‌تواند هر چیزی مثل تمرین روش دیگری برای صحبت کردن تا از دست دادن امتیازی مثل استفاده از موبایل، تبلت و امثال اینها باشد.

• از خندیدن و توجه زیاد به کودک خود بپرهیزید. با این کار احتمالاً به طور ناخودآگاه برای گفتار بی ادبانه به او پاداش می‌دهید.

موارد تأثیرگذار در مهارت ‌های گفتگوی کودکان

در اینجا دو مورد که ممکن است بر نحوه توسعه مهارت ‌های گفتگوی کودکان تأثیرگذار باشد آورده شده است:

• خودگردانی:
این مهارت شامل توانایی مدیریت رفتار و عکس العمل شما در برابر اتفاقات پیرامونتان است. صحبت کردن و گوش دادن بخش مهمی از یادگیری است. کودکان هم زمان با رشد می‌ توانند خودگردانیشان را توسعه ‌دهند.

• خلق و خو: برای مثال، یک کودک با روابط اجتماعی بالا ممکن است بخواهد در هر گفتگویی وارد شود و در گوش دادن مشکل داشته باشد. از سوی دیگر، کودکی که خجالتی است یا با افراد و موقعیت های ناآشنا دیر ارتباط برقرار می‌کند، ممکن است راحت تر گوش کند اما سخت تر پاسخ دهد.

برگرفته:conversation-skills

ترجمه: اکرم شمسی

 8 راهکار طلایی تا از ناخن جویدن کودکان جلوگیری کنیم.

اگر کودک شما ناخن های خود را به دندان می گیرد، فقط او نیست که این مشکل را دارد. حدود 50 درصد از بچه های بین 10 و 18 سال حداقل گهگاهی این عادت را دارند. برای بسیاری از کودکان حتی در سنین پایینتر شروع می شود. این رفتار یکی از رایج ترین عادتهای عصبی است، مقوله ای که همچنین شامل پیچاندن مو، انگشت در بینی کردن و انگشت شست مکیدن نیز می شود. ناخن جویدن رسماً یک رفتار تکراری متمرکز شده بدن تشخیص داده می شود.
مرور کلی

در حالی که برخی کودکان وقتی به دلیل خستگی و عصبی بودن، نا آرام می شوند، ناخن های خود را به دندان می گیرند، دیگران وقتی که احساس نگرانی می کنند و نمی دانند که چه کار دیگری انجام دهند مبادرت به این کار می نمایند. ناخن جویدن باعث تسکین دردشان می شود. علاوه بر ناخوشایند بودن، این کار می تواند به دندان و ناخن کودک شما آسیب بزند. بنابراین اگر کودک تان پرخاشگر است، وقتی که خیلی شدید ناخن خود را می خورد، ممکن است مهم باشد که این مسئله را با داندانپزشک او در میان بگذارید. در بیشتر موارد ناخن جویدن یک مشکل جدی برای سلامتی کودک محسوب نمی شود و معمولاً نشانه یک مشکل عمیق و ریشه دار نیست. در عوض فقط یک عادت کوچک عصبی است که اغلب والدین را نگران می کند.
راهبردها
چون بیشتر کودکان بالاخره از این عادت بد رهایی می یابند. برخی والدین نادیده گرفتن آن را بهترین روش می دانند. اما برای سایر والدین سخت است که به آن توجهی نکنند. اگر ناخن جویدن خیلی غیر منتظره و ناگهانی شروع شده است، چند دقیقه وقت بگذارید و فکر کنید که ممکن است کودک شما کمی دچار اضطراب یا استرس شده باشد. به خاطر داشته باشید که برخی وقایع مثبت از قبیل ارتقا به یک گروه مطالعه جدید یا خرید یک حیوان خانگی جدید می تواند برای کودکان استرس زا باشد. اگر ناخن جویدن به نظر می رسد که عادت بدی باشد، چند روش برای اینکه کودک تان دست از این رفتار بردارد، وجود دارد:

1. ناخن هایشان را روزانه و به طور مرتب کوتاه کنید:

کوتاه کردن ناخن سطح زیر ناخن را کمتر می کند و منجر به کاهش آلودگی، کثیفی و باکتریهایی می شود که می توانند وارد دهان شوند. همچنین از پوست زیر ناخن خوب مراقبت کنید، باکتریها می توانند وارد پوست اطراف ناخن شوند و ایجاد عفونت نمایند. یک سوهان کوچک یا ناخن گیر در کیف خود داشته باشید. گاهی اوقات یک ناخن تیز شده و کوتاه شده به راحتی باعث می شود که کودک از نزدیک کردن آن به دهان خودداری کند.

2. یک جایگزین پیدا کنید:

سعی کنید چیزی سالم برای کودک خود پیدا کنید که در دهانش بگذارد.برای یک بچه بزرگتر، احتمالاً میان وعده های مرتب کرفس ترد و برشهای باریکی از هویج ممکن است راه حل خوبی باشد. فقط مطمئن باشید که ناخن جویدن را با خوراکی های شیرین جایگزین نکنید یا اینکه یک عادت بد را با عادت بد دیگر تعویض نکنید.

3. به کودک خود چیز دیگری دهید تا روی آن تمرکز کند:

به دنبال چیزی باشید که انگشت کودک را فعال نگه دارد. آنها ممکن است دوست داشته باشند با آرامی روی “سنگ نگرانی” صاف دست بکشند که می توانند در جیبشان نگه دارند. یک توپ استرس کوچک را فشار دهند یا خمیر پلاستیکی را لمس کنند. این گونه فعالیتها اجازه می دهد تا به جای اینکه روی صدا و احساسی که از ناخن جویدن دارند تمرکز کنند ، روی بافت این اشیا متمرکز شده و چیزی را که در دست دارند احساس کنند.

4. یک علامت هوشمندانه بین خودتان اتخاب کنید تا او را متقاعد کندکه از این کار دست بکشد:

وقتی می بینید آنها یک لقمه ای را زیاد می جوند، به آرامی روی بازو آنها را لمس کنید یا از یک کلمه رمز استفاده کنید که بدون اینکه دیگران بفهمند به آنها هشدار دهد. این روش به آنها کمک خواهد کرد زمانی که مادر این کار را می کند، آگاهی کودک افزایش می یابد. با وجود این، بسیاری از این عادتهای عصبی به طور ناخودآگاه انجام می شوند.

5. یک سیستم پاداش ایجاد کنید:

یک نمودار برچسب درست کنید و هر روز که کودک شما ناخن هایش را به دندان نمی گیرد علامت گذاری کنید، اگر تمام طول روز این کار را نمی کند، یک روز را به بخشهای کوچکتری از زمان تقسیم کنید مانند قبل از صبحانه یا هنگام ناهار یاشام. زمانی که او تعداد مشخصی از برچسبها را بدست آورد، به او یک جایزه بدهید مانند رفتن به پارک برای 5 برچسب.

6. ناخنها را آرایش و رنگ آمیزی کنید.

در حالی که احتمالاً پسرتان به این ایده علاقه زیادی نداشته باشد، دخترتان ممکن است هیجان زده شود که این کار روی ناخنهایش انجام شود، زمانی که ناخنهایش کمی رشد کردند. این کار نه تنها باعث پیوند بیشتر فرزند و والدین می شود، بلکه تعریف و تمجیدهایی که به خاطر جذاب شدن ناخنهایش دریافت می کنند ممکن است باعث شود که این عادت بدش را ترک کند.

7. سعی کنید با لاک زدن ناخن از این رفتار ناپسند دست بکشد:

همیشه در شرایط اضطراری یک روش استاندارد و قابل قبولی وجود دارد. لاک ناخن طعم و مزه بسیاری بدی دارد یا وقتی آنها آن را به دهان می گیرند کمی می سوزاند،.
(با این حال مراقب باشیدچون مقداری استن یا گرد فلفل قرمز در آنها وجود داردکه کاملاً می تواند مقداری آسیب بزند اگر کودکان به چشمان خود بمالند). با پزشک کودک خود یا یک داروساز صحبت کنید تا درباره امن ترین گزینه ها اطلاعات لازم را کسب کنید. این طعم و مزه بد حداقل کودک تان را وادار می کند که از این عادت بیشتر آگاه شود.

8. اجازه دهید پیامدهای طبیعی اتفاق بیفتند :

به یاد داشته باشید که نتایج طبیعی می توانند معلمان خوبی باشند. بنابراین اگر کودک شما به دلیل جویدن ناخنهای خیلی کوتاه انگشتانش را زخمی می کند. درد ناشی از آن ممکن است آنها را تحریک کند تا این رفتار را در آینده متوقف کنند.

از بدتر شدن آن اجتناب کنید :

• توجه خیلی زیاد به عادتهای بد کودک تان احتمالاً نتیجه عکس خواهد داشت، ناخن جویدن او ممکن است بدتر شود.
• تنبیه کردن و تحقیر کردن آنها به خاطر این رفتار کمک نخواهد کرد که عادتشان را تغییر دهند. کمک کنید تا این رفتار را مدیریت کند. اما برای متوقف کردن آنها زیاد اصرار نداشته باشید. فریاد زدن یا گفتن اینکه آانها “خیلی بد “هستند کمکی نخواهد کرد.

. اگر طبق برنامه به آنها کمک کنید تا این رفتار را متوقف کنند بسیار موثرتر خواهد بود. اگر انگیزه خاصی برای ترک این عادت نداشته باشند، تلاشهای شما احتمالاً مؤفقیت آمیز نخواهد بود. بنابراین نسبت به آنها صبور باشید و اگر به متوقف کردن آن علاقه ای نشان نمیدهند،احتمالاً باید منتظر بمانید تا این امر محقق شود. شما ممکن است گاهی اوقات این موضوع بحث برانگیز را با گفتن جمله ای مانند” من متوجه هستم که ناخنهای خود را زیاد به دندان  می گیری. آیا بچه های مدرسه هم به این موضوع توجه می کنند؟ “با ذکر اینکه افراد دیگر هم ممکن است این رفتارشان را ببینند، آنها را وادار می کند تا کمی بیشتر از رفتار خود آگاه شوند و بفهمند که دیگران نیز به آنها توجه دارند.
هیمن طور، ممکن است از آنها بپرسید، “وقتی که ناخنهای خود را می جوید، گاهی اوقات انگشت شما خیلی زیاد درد می گیرد. آیا دوست داری که دیگر آن کار را تکرار نکنی؟” اگر کودک شما برای ترک این عادت زمان زیادی صرف می کند سعی کنید با کمک همدیگر دنبال راه و چاره ای باشید که به آنها کمک کند. شناسایی یک کلمه رمز را که می تواند به عنوان یک یادآور استفاده شود، امتحان کنید یا آنها ممکن است بگویند که یک جایزه خاصی میخواهند اگر ناخن هایشان را به اندازه کافی بلند کنند که شما مجبور باشید آن را کوتاه کنید(در مقایسه با اینکه قبل از اینکه رشد کند آنها را بجوند)

صبور باشید

ناخن جویدن ممکن است در مواقعی بهبود یابد و سپس دوباره بدتر شود. این حالت اغلب بخشی از فرآیند خلاص شدن از یک عادت بد است. با این حال، با گذشت زمان این رفتار کودک احتمالاً فروکش می کند.
متوقف کردن عادتهای بد سخت و دشوار است. اگر کودکتان به خاطر ناخن جویدن خیلی خسته و کلافه می شود، به او یادآوری کنید که شما تنها نیستید سایر بچه ها نیز ممکن است درگیر این مسئله باشند. و قبل از اینکه خیلی نا امید شوید، همچنین به خودتان یادآوری کنید که این احتمالاً مرحله ای از یک فرآیند رشد یا تغییر است.

منبع:verywellfamily.com

توسط :امی مورین ، کارشناس مددکار اجتماعی بالینی
بازبینی پزشکی توسط دکتر استیون گانس