نوشته ها در دسته بندی: روانشناسی کودک

لکنت زبان درکودکان

لکنت زبان در کودکان چیست؟

لکنت زبان یک مشکل گفتاری است . جریان طبیعی گفتار مختل می شود. کودکی که لکنت دارد صداها، هجاها و کلمات را تکرار یا طولانی و با تأخیر ادا می کند. لکنت زبان با تکرار کلمات در هنگام یادگیری برای حرف زدن متفاوت است. این عارضه ممکن است در برقراری ارتباط با دیگران کودک را دچار مشکل کند.

لکنت زبان انواع مختلفی دارد:

لکنت رشدی: شایعترین نوع لکنت در کودکان است. معمولاً هنگامی رخ می دهد که کودک بین سن دو و پنج سالگی است. هنگامی که رشد زبانی و گفتاری یک کودک به تأخیر می افتد و با آنچه که کودک برای گفتن نیاز دارد یا می خواهد بگوید، هماهنگ نیست.
لکنت عصبی: لکنت عصبی ممکن است بعد از یک آسیب یا سکته مغزی روی دهد. زمانی اتفاق می افتد که در انتقال سیگنال بین مغز و عصب و ماهیچه های درگیر در گفتار مشکلی به وجود آید.
لکنت روانشناختی: این نوع لکنت معمول نیست. ممکن است بعد از آسیبهای عاطفی رخ دهد. یا می تواند همراه با مشکلات تفکر و استدلال اتفاق بیفتد.

چه عواملی باعث ایجاد لکنت زبان در یک کودک می شوند؟

پزشکان علت دقیق لکنت را نمی دانند. لکنت رشدی در برخی از خانواده ها بیشتر معمول است. ممکن است از والدین به فرزندان منتقل شود.

چه کودکانی در معرض خطر لکنت زبان قرار دارند؟

یک کودک بیشتر در معرض خطر لکنت است اگر او:
سابقه خانوادگی در این زمینه داشته باشد.
برای 6 ماه یا بیشتر به این عارضه دچار باشد.
مبتلا به سایر اختلالات گفتاری یا زبانی باشد.
هنگام لکنت یا در مواجهه با ترس و نگرانیهای اعضای خانواده هیجانات شدیدی بروز دهد.

لکنت زبان در یک کودک چه علائمی دارد؟

رشد هر کودک متفاوت است. یک کودک ممکن است علائمی از لکنت داشته باشد که بخشی از رشد زبانی و گفتاری طبیعی او محسوب شود. اگر علائم برای 3 تا 6 ماه طول کشید، ممکن است لکنت رشدی داشته باشد. نشانه های لکنت ممکن است در طول روز و در شرایط مختلف متفاوت باشد. علائم کودک شما ممکن است شامل موارد زیر باشد:
• تکرار صداها، هجاها یا کلمات ، به عنوان مثال تکرار صدایی مانند ب در کلمه ب-ب-ب-بابا
• طولانی کردن صداها ، به طور مثال، س س س سیب
• استفاده از حروف یا اصواتی از قبیل هوم یا مثل، به عنوان مثال، من دارم میرم، هوم هوم مثل…
• حرف زدن به کندی یا با مکثهای طولانی
• پلک زدن سریع چشم یا لرزش یا تکان دادن لبها هنگام حرف زدن
• گفتار قطع یا مسدود شده است. دهان برای گفتن با زاست، اما چیزی گفته نمی شود.
• در زمان حرف زدن به سختی نفس می کشد و مضطرب و نگران است.
• هنگامی که خسته، هیجان زده یا تحت فشار روانی است لکنت زبان افزایش می یابد.
• از صحبت کردن می ترسد.
علائم لکنت می تواند مانند سایر مشکلات مربوط به سلامتی بدن باشد. مطمئن باشید که کودک شما برای تشخیص به ارائه دهنده خدمات بهداشتی و درمانی خود مراجعه می کند.

لکنت زبان در یک کودک چگونه تشخیص داده می شود؟

ارائه کننده خدمات بهداشتی و درمانی کودک درمورد سابقه خانوادگی از شما می پرسد. همچنین در مورد علائم لکنت زبان کودک سؤال می کند. معمولا پیشنهاد می کند که کودک شما به یک آسیب شناس متخصص زبان و گفتار مراجعه کند . این متخصص می تواند مشکلات زبانی و گفتاری را تشخیص دهد و درمان کند. متخصص:
• سؤالات بسیاری درباره گفتار کودک می پرسد.
• توانایی گفتاری کودک را با راهکارهای متفاوت و در شرایط گوناگون آزمایش می کند.

لکنت زبان در یک کودک چگونه درمان می شود؟

درمان به علائم، سن و سلامت عمومی کودک شما بستگی دارد. همچنین بستگی به شدت عارضه دارد.
درمانی برای لکنت زبان وجود ندارد. مراقبتهای اولیه می تواند از ادامه عارضه در بزرگسالی جلوگیری کند. راهکارهای مختلفی استفاده شده است تا مهارتهایی به کودکان آموزش دهد که بتواند بدون لکنت صحبت کنند. برای مثال متخصص زبان گفتاری ممکن است به کودک شما آموزش دهد که به آرامی صحبت کند و یاد بگیرد که هنگام صحبت نفس بکشد.

مشکلات و عوارض احتمالی لکنت زبان در یک کودک چیست؟

عوارض لکنت زبان ممکن است شامل موارد زیر باشد:
• مشارکت محدود در برخی فعالیتها
• عزت نفس پایین تر
• عملکرد ضعیف در مدرسه
• مشکلات اجتماعی

چگونه می توانم به کودک خود کمک کنم تا با لکنت زبان به زندگی خود ادامه دهد؟

در اینجا نکاتی ذکر می شود که به کودک شما کمک می کند تا این عارضه را کنترل کند :
• سعی کنید محیط آرامی فراهم کنید.
• زمانی برای گفتگو با فرزند خود اختصاص دهید.
• کودک خود را تشویق کنید تا در مورد موضوعات ساده و سرگرم کننده با شما صحبت کند.
• سعی کنید واکنش منفی نشان ندهید در عوض به خاطر گفتار صحیح کودک خود را تحسین کنید.
• در حین صحبت حرف او را قطع نکنید.
• با کودک خود به آرامی صحبت کنید. این ممکن است کمک کند که او هم به آرامی صحبت کند.
• وقتی حرف می زند به او توجه کنید.
• منتظر بمانید تا کلمات و جملات را بدون کمک شما بگوید.
• اگر کودک موضوع را مطرح کرد، با او در مورد لکنت زبان به طور آشکارا سخن بگویید.
• به معلمان کودک خود آموزش دهید و کمک کنید محیطی را در مدرسه ای فراهم کنند که قابل پذیرش و از هر گونه زورگویی و اذیت و آزار به دور باشد.
• سابقه خانوادگی اختلالات گفتاری و زبانی خود را (در صورت شناخته شدن) با مراقب سلامت کودک خود در میان بگذارید.
ممکن است کودک شما برای جلوگیری از برگشت لکنت زبان به گفتار درمانی پیگیری نیاز داشته باشد. او ممکن است از گروههای خود یاری یا مشاوره نیز بهره مند شود.

چه زمانی باید با ارائه دهنده خدمات بهداشتی کودک خود تماس بگیرم؟

• اگر لکنت زبان بیشتر از 6 ماه طول بکشد.
• کودک از صحبت کردن ترس و هراس دارد.
• اصلاً حرف نمی زند.
• در مدرسه با مشکلاتی مواجه باشد.

نکات اصلی در مورد لکنت در کودکان

لکنت یک مشکل گفتاری است که درآن جریان طبیعی گفتار مختل می شود.
• سه نوع لکنت زبان: لکنت رشدی، عصبی و روان شناختی وجود دارد.
• علت دقیق لکنت زبان ناشناخته است.
• یک آسیب شناس زبان گفتاری با ارزیابی توانایی های زبانی و گفتاری کودک شما لکنت را تشخیص می دهد.
• درمانی برای لکنت وجود ندارد. اما مراقبتهای اولیه ممکن است مانع از تداوم این عارضه در بزرگسالی شود.
• بسیار مهم است کودکی که لکنت زبان دارد احساس کند تحت حمایت و پذیرش بزرگترها ی مهم در زندگی خود قرار دارد.

مراحل بعدی

نکاتی که در استفاده بیشتر از یک ملاقات با مراقب کود ک خود به شما کمک می کند:
• دلیل ملاقات و آنچه را که می خواهید اتفاق بیفتد بدانید.
• سؤالاتی را که می خواهید پاسخ دهید از قبل یادداشت کنید.
• نام یک تشخیص جدید و نام هر گونه دارو، روش درمانی یا آزمایش جدید را در هنگام ملاقات یادداشت کنید. همچنین هر گونه دستور العمل جدیدی که مراقب برای کودک شما ارائه می دهد بنویسید.
• اطلاع داشته باشید که چرا یک دارو یا درمان جدیدی تجویز می شود و چگونه به کودک شما کمک می کند. همچنین بدانید که اثرات جانبی آن چیست.
• بپرسید آیا وضعیت کودک شما از راههای دیگری قابل درمان است.
• بدانید چرا یک آزمایش یا روش درمانی توصیه می شود و چه نتایجی می تواند به دنبال داشته باشد.
• بدانید اگر کودک شما دارو را مصرف نکند یا آزمایش را انجام ندهد یا طبق روشهای توصیه شده عمل نکند چه انتظاری باید داشته باشید.
• اگر کودک شما یک قرار ملاقات دیگری دارد تاریخ، زمان و هدف از آن ملاقات را یادداشت کنید.
• بدانید چگونه می توانید با مراقب کودک خود بعد از ساعات اداری تماس بگیرید. اگر کودک شما بیمار شود یا نیاز به مشاوره داشته باشد، این نکته مهم است .

منبع:raisingchildren.net.au

مترجم: اکرم شمسی

‌چگونه رنگها را به کودکان آموزش دهیم.

در این مقاله:
• چرا آموزش رنگها برای کودکان نوپا پیچیده به نظر می رسد؟
• چگونه رنگها را همراه با فعالیتهای روزمره آموزش دهیم؟
• ده روش آسان برای آموزش رنگها به کودکان پیش دبستانی

شما می توانید از طریق بسیاری از فعالیتهای سرگرم کننده رنگها را به کودکان آموزش دهید. کودکان در دوران پیش دبستانی شروع به یادگیری رنگها می کنند. توانایی آنها برای شناسایی رنگ به عنوان یک رویداد خیلی مهم در توسعه فرآیندهای مربوط به شناخت، درک و یادگیری آنها مورد توجه قرار می گیرد. داشتن مهارت، قدرت و دانش کافی برای تشخیص رنگها به ایجاد مسیرهای شناخت بین کلمات و نشانه‌های بصری کمک می کند بنابراین تعامل با کودکان در کمک به آنها برای یادگیری رنگها ضروری است.

چرا آموزش رنگها برای کودکان نوپا پیچیده به نظر می رسد؟

توانایی کوچولوی شما برای شناسایی رنگهای مختلف تقریباً از 18 ماهگی شروع شده و به تدریج بهبود می یابد. در همین مدت، کودکان شروع می کنند تا به تفاوتها در شکل، بافت و اندازه توجه کنند و شباهتها را نیز تا حدودی متوجه شوند. شناخت رنگهای اصلی زمان بیشتری طول می کشد و اکثر بچه ها تا سن 36 ماهگی می توانند حداقل یک رنگ را بگویند.درک فرآیند یادگیری کودکان نوپا و بچه ها قبل از شروع آموزش رنگها، امری حیاتی است. بخصوص با مفاهیم انتزاعی از قبیل رنگها، کودکان باید اطلاعات بسیار زیادی را اندوخته باشند قبل از اینکه بتوانند بفهمند که رنگ چیست. قبل از اینکه مفهوم رنگ درک شود، یادگیری ممکن است به این راحتی باشد که آبی آبی است. کودکان نمی توانند درک کنند که همه سایه های مختلف آبی هنوز آبی هستند از قبیل آبی روشن و آبی تیره. همچنین آنها مهارتهای کلامی ندارند تا این تفاوتها را شرح دهند. همانطور که آنها شروع می کنند تا نام هر رنگ را یاد بگیرند، همچنین باید درک کنند که هر رنگ نشان دهنده چه چیزی است. برای مثال، اگر شما یک سیب سبزی به آنها نشان دهید و بگویید رنگ آن سبز است. کودک ممکن است شکل سیب را با کلمه سبز ارتباط دهد و ممکن است به همین صورت به خاطر بسپارد. بنابراین شما باید یک سیبی را که سبز نیست نیز به او نشان دهید. در این صورت آن می تواند به صورت یک مثال منفی عمل کند تا اختلاف را نشان دهد. با مثالهای بیشتری که نشان می دهید سبز بودن؛ شکل، اندازه، بافت و نام یک شی نیست، آنها می توانند آنچه که به رنگ سبز است را درک کنند. بنابراین هر بار که شما چیز سبزی را نشان می دهید، اما با یک کیفیت متفاوت با آن، درک آنها از این مفهوم اصلاح می شود. اگرچه آن زمانبر است، اما آموزش رنگها می تواند آسان باشد وقتی که می توانید از اشیای روزمره و تصاویر گوناگون استفاده کنید تا به کودکان خود همه چیز را درباره رنگها آموزش دهید.

چگونه رنگها را همراه با فعالیتهای روزمره آموزش دهیم؟

آموزش رنگها طی فعالیتهای عادی و روزمره بهترین راه برای تقویت مفهوم رنگهایی است که در پیش دبستانی به آنها آموزش داده می شود. کودکان یک میل طبیعی به سمت اشیای رنگ روشن دارند. ار این رو بیشتر اسباب بازی هایشان به طور قابل توجهی رنگارنگ است. وقتی بر فرض مثال، با استفاده از کلمه “رنگ” همراه با نام توپ، یک توپ را به آنها نشان می دهید، روش خوبی برای شروع کردن است. به جای گفتن “این قرمز است”، روش بهتر این است که بگویید “این یک توپ است و رنگ آن قرمز است”. همین کار می تواند با توپهای رنگی مختلف انجام شود. همچنین باید توجه کرد که زبان پذیرا در کودکان زودتر از زبان گویا رشد و توسعه می یابد. آنها قادر خواهند بود مدتها قبل از اینکه بتوانند نام یک رنگ را بگویند، به آن رنگ اشاره کنند. بنابراین در طول مدت بازی می توانید از آنها بخواهید تا همه قطعات یک رنگ را بردارند و در کنار هم قرار دهند. این کار کمک می کند تا با رنگهای اصلی -قرمز، زرد، آبی، سیاه و سفید ارتباط بیشتری برقرار نمایند. بعدًا رنگهای دیگری را می توانید اضافه کنید. اختصاص دادن زمان برای هر رنگ به طور جداگانه برای آموزش مفهوم رنگ روش خوبی است. داشتن یک هفته سبز یا یک هفته زرد با گذشت زمان در فهم رنگها تأثیر بسیار خوبی دارد. می توانید لباسهای یک رنگ بپوشید یا همه چیز را به یک رنگ نقاشی کنید یا هر هفته از اسباب بازی هایی با یک رنگ خاص استفاده کنید . بچه ها یادگیرنده های تجربی هستند : بنابراین اگر آنها آموزش می بینند تا رنگها را از طریق همه حواس خود شامل بینایی، بویایی، شنوایی، چشایی و لامسه جستجو کنند، بهتر یاد می‌گیرند.

ده روش آسان برای آموزش رنگها به کودکان پیش دبستانی

1- مدلسازی خاک رس:

فعالیتهایی از قبیل مدلسازی سازی خاک رس یک ابزار خیلی خوب برای آموزش رنگها در مهد کودک است. این فعالیت در حالی که بینهایت سرگرم کننده است، به میزان زیادی توجه و علاقه کودک را جلب می نماید . بچه ها می توانند یاد بگیرند چگونه رنگها را تشخیص دهند و چیزهای مختلفی از یک رنگ بسازند یا می توانند رنگها را باهم مخلوط کنند تا ببینند چه چیزی بدست می آورند.

2- بازیهای تطابق رنگ :

این بازی یک روش خوبی برای آموزش رنگهای اصلی به کودکان پیش دبستانی است. می توانید از مقواهای نازک کارتهای رنگی درست کنید و آنها را روی زمین یا روی میز قرار دهید. این بازی برای این است تا رنگهای شبیه هم را انتخاب کنند. به جای کارت های رنگی می توانید از بلوکها یا توپهای رنگی نیز استفاده کنید و هر روز را به یک رنگ متفاوت اختصاص دهید.

3- نقاشی با انگشت:

نقاشی با انگشت یک فعالیت فوق العاده سرگرم کننده و عالی برای آموزش رنگها به سه ساله ها است. کودکان در این سن به اندازه کافی بزرگ شده اند تا با رنگها نقاشی کنند و شما می توانید هر روز با یک رنگ شروع کنید. این فعالیت اجازه می دهدکه از رنگ آمیزی لذت ببرند در حالی که به شما می گویند از چه رنگی استفاده می کنند.

4- بازی من جاسوسم:

این بازی را در خانه انجام دهید و بگذارید که کودکان اشیا با رنگهای مختلف را پیدا کنند همچنین می توانید با یک کتاب “من جاسوسم” که روی صفحات مختلف آن کاغذهایی با رنگهای متفاوت چسبانده شده ، این بازی را انجام دهید و کودکان می توانند دنبال آنها بگردند.

5- پازلهای رنگی:

یک پازل رنگی ساده از نوارهای مقوایی یک رنگ درست کنید و اجازه دهید کودکان رنگهای مشابه را انتخاب کنند و آنهارا کنار هم قرار دهند.

6- جستجوی گنج:

یک شی با رنگهای متفاوت را در یک گودال بازی پنهان کنید و به کودکان اجازه دهید بلوکها را از همان رنگ بیرون بیاورند. یا به جای این کار، می توانید از یک سطل پر از شن استفاده کنید تابلوکهای رنگی کوچکتر را داخل آن مخفی کنید.

7- بازی ماهیگیری رنگی:

ورقه های مقوایی نازک از رنگهای متفاوت را بردارید و به شکل ماهی ببرید. یک نوار مغناطیسی پشت آنها بچسبانید و از یک چوب و یک سیم که یک آهن ربا به انتهای آن وصل شده، استفاده کنید. کودکان می توانند از آن به عنوان یک قلاب ماهیگیری استفاده کنند. این بازی برای گرفتن ماهیهای یک رنگ است.

8- کتابهای رنگ آمیزی:

رنگ آمیزی در کتابها ساده ترین راه برای وادار نمودن کودکان به یادگیری رنگهاست. بپرسید از آنها چه مداد رنگی برای هر صفحه استفاده می کنند.

9- روزهای رنگی:

در روزهای متفاوت هفته پیراهنهای یک رنگ بپوشید. دوشنبه می تواند زرد باشد، سه شنبه قرمز ، چهارشنبه سبز باشد و غیره. هر روز با اسباب بازی رنگی متناسب با آن روز بازی کنید.

10- رقص روبان:

نوارهای باریک کاغذهای رنگی در فروشگاههای لوازم تولد و مهمانی در دسترس هستند و برای یک فعالیت رقص روبان بسیار خوب است. اجازه دهید به کودکان از رقصیدن با نوارهای رنگی لذت ببرند.

این فعالیت ها به شما کمک می کند تا رنگهای مختلف را به یک روش سرگرم کننده به کودک خود آموزش دهید. اول او را با رنگهای روشن آشنا کنید. چون کودکان یک میل طبیعی به سمت چیزهای روشن و براق دارند. سپس سایر رنگها را آموزش دهید. سعی کنید از وسایل روزمره استفاده کنید تا مفهوم رنگها را د رکودک خود تقویت کنید. چون به او کمک می کند تا درمورد رنگهای مختلف، همچنین شکل ها و اندازه های گوناگون یاد بگیرد. علاوه بر آموزش رنگها، روی بهبود مهارتهای دیگر او نیز تمرکز داشته باشید. با دستیابی به بسته های لوازم آموزشی هوش کلی کودک خود را ارتقا دهید. فعالیتهایی موجود در این بسته ها کمک می کند که تمرین کند و استعدادهای دیگر خود را تقویت نماید، و هر روز چیز تازه‌ای یاد بگیرد.

توسط: مرونال- 4 آوریل 2018 – آخرین به روز رسانی: 27 ژانویه 2020

منبع:parenting.firstcry.com

ترجمه: اکرم شمسی